droga

Zofia Szydzik

Morteza Katouzian

nie zawsze prosta i łatwa, kręta, wyboista

czasem prawie niewidoczna. za zakrętem,

nie wiadomo jeszcze, za którym 

rośnie wysoko, jak smukły cyprys – sukces, 

który burzy krew w żyłach, jak upojna noc miłosna.

lecz – zanim, trzeba jeszcze zlizać miód 

z cierni tarniny, rosnącej przy urwisku.

zebrać bukiety z melancholii, nudy i acedii 

rosnących przy drodze, zasuszone spalić,

by stały się popiołem, niczym przysięga 

tracąca ważność nad ranem!

zdążając do celu, zrywajmy radość przy drodze,

wchłaniajmy ją, niczym kwiat wchłaniający rosę .

nie wolno nam uronić z niej ani jednej kropli,

radość bowiem, jest więcej warta niż 

całe jezioro suchej powagi, 

zwaną pancerzem 

głupców!