Modlitwa Pana Cogito - Podróżnika

Zbigniew Herbert

Panie

dziękuję Ci że stworzyłeś świat piękny i bardzo różny

a także za to że pozwoliłeś mi w niewyczerpanej dobroci Twojej być

w miejscach które nie były miejscami mojej codziennej udręki

i

- że nocą w Tarkwini leżałem na placu przy studni i spiż

rozkołysany obwieszczał z wieży Twój gniew lub wybaczenie

a mały osioł na wyspie Korkyra śpiewał mi ze swoich

niepojętych miechów płuc melancholię krajobrazu

i w brzydkim mieście Manchester odkryłem ludzi dobrych

i rozumnych

natura powtarzała swoje mądre tautologie: las był lasem morze

morzem skała skałą

gwiazdy krążyły i było jak być powinno - Jovis omnia plena

- wybacz - że myślałem tylko o sobie gdy życie innych okrutnie

nieodwracalne krążyło wokół mnie jak wielki astrologiczny zegar

u świętego Piotra w Beauvais.

że byłem leniwy roztargniony zbyt ostrożny w labiryntach

i grotach a także wybacz że nie walczyłem jak lord Byron

o szczęście ludów podbitych i oglądałem tylko wschody

księżyca i muzea

- dziękuję Ci że dzieła stworzone ku chwale Twojej udzieliły mi

cząstki swojej tajemnicy i w wielkiej zarozumiałości pomyślałem

że Duccio van Eyck Bellini malowali także dla mnie

a także Akropol którego nigdy nie zrozumiałem do końca

cierpliwie odkrywał przede mną okaleczone ciało

- proszę Cię żebyś wynagrodził siwego staruszka który nie

proszony przyniósł mi owoce ze swego ogrodu na spalonej

słońcem ojczystej wyspie syna Laertesa

a także Miss Helen z mglistej wysepki Mull na Hebrydach za to

że przyjęła mnie po grecku i prosiła żeby w nocy zostawić

w oknie wychodzącym na Holy Iona zapaloną lampę aby światła

ziemi pozdrawiały się

a także tych wszystkich którzy wskazywali mi drogę i mówili

kato kyrie kato

i żebyś miał w swej opiece Mamę ze Spoleto Spiridiona z Paxos

dobrego studenta z Berlina który wybawił mnie z opresji

a potem nieoczekiwanie spotkany w Arizonie wiózł mnie

do Wielkiego Kanionu który jest jak sto tysięcy katedr

zwróconych głową w dół

- pozwól o Panie abym nie myślał o moich wodnistookich szarych

niemądrych prześladowcach kiedy słońce schodzi w morze

jońskie prawdziwie nieopisane

żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia

a nade wszystko żebym był pokorny to znaczy ten który pragnie

źródła

dziękuję Ci Panie że stworzyłeś świat piękny i różny

a jeśli jest to Twoje uwodzenie jestem uwiedziony na zawsze

i bez wybaczenia