Rainer Maria Rilke

* * *

 O Panie, własną śmierć każdemu daj,

daj umieranie, które z życia płynie,

 gdzie miał swą miłość, swój ból i swój raj.

Bo my jesteśmy tylko liść, łupina.

 A wielka Śmierć, co w każdym tkwi w głębinie,

oto jest owoc, cel i praprzyczyna.

Gwoli niej dziewczę ramiona wypręża

i rośnie niby drzewo z lutni śpiewne –

 i chłopcy tęsknią też do wieku męża;

 niewiasty tym, co rosną, są wylewne

 za lęki, których nikt nie przezwycięża.

 To, co widziane raz, choć przeszło zwiewne,

gwoli niej jakby w wieczność się spotęża, -

 a każdy, który rzeźbi lub buduje,

 światem otacza owoc ten – i snuje

 światło dlań, wichrzy się i w mróz się stęża.

 W niego wstąpiło też ciepło wszelakie

i serc i mózgów białe rozżarzenie –:

 lecz Twe Anioły, ciągnące jak ptaki,

 wszystkim owocom znalazły zielenie.

przełożył Witold Hulewicz