Zapominanie

Anna Kamieńska

Więc na pewno nigdy już nie przypomnę?

Więc wszystko ma być zapomniane?

Więc i to, co wielkie i co błahe

jednakowo gorliwie ściera nasza słabość?

Czy możliwe, aby gdzieś w zakamarku

nie pozostał okruch wzroku,

nie zapisał się głos, choćby gniewny,

wątłą rysą na szarej pieczęci?

Tylko dogrzebać by się do tej pra-chwili,

odwalać warstwę ciemności po warstwie,

odsypywać wspomnienie po wspomnieniu…

Tam trwa, w ułamku błyskawicy –

prawdziwa. Nagły promień

obrysuje koleiny łez,

podważy dłutem powieki.

Ona spojrzy.

Ale jej wzrok nie pochwala zuchwałego dociekania.

Zapomnienie – to jedyne,

co darować mogą żywym umarli,

co od zmarłych przyjąć mogą żywi.