Żona ze wzgórza

 Robert Lee Frost

Leon-Jean-Bazille Perrault 

1. Samotność

Mówi ona:

 Człowiek powinien nie musieć tak bardzo

 Przejmować się byle przedmiotem

Jak my — na przykład, gdy ptaki się sfruną

 Pożegnać się przed odlotem,

 Albo gdy pełne tych swoich piosenek

 Z powrotem do nas przylecą;

Bo chodzi o to, że my z tobą zbytnio

 Radujemy się jedną rzeczą,

 A potem zbytnio smucimy się inną.

 Taki ptak — do serca sobie weźmie

Tylko siebie i drugiego ptaka,

 I co dzieje się z gniazdem i w gnieździe.

 2. Strach domowy

Nabrali tego zwyczaju; gdy z dali

 Jakiejś po zmroku do domu wracali —

 Opuszczonego wnętrza nie ożywiał

 Blask lamp i popiół na kominku siwiał —

 Zawsze ruszali parę razy kluczem

 W zamku, by mogło ocknąć się i uciec

 To coś, co tam się kryło; co takiego? — nie wiem;

 I od nocy pod dachem woląc noc pod niebem,

 Nabrali też zwyczaju, by drzwi nie zamykać

 Przed zapaleniem w lampie pierwszego płomyka.

 3. Uśmiech

 Mówi ona:

 Nie podobało mi się to, jak sobie poszedł.

 Ten uśmiech: bez radości — to było najgorsze!

 A jednak się uśmiechał — widziałeś? — ukradkiem!

 Może dlatego, że mu dałeś tylko chleba

 I biedak stąd zrozumiał, że u nas też bieda.

 Może dlatego, że się zadowolił datkiem,

 Zamiast wziąć nam coś siłą — mógł to łatwo zrobić.

 Może się z nas natrząsał, może sobie szydził

 Z naszego ślubu, z naszej młodości (i widział

 Już w myślach nas oboje w starości i w grobie).

 Chciałabym wiedzieć, dokąd zdążył zajść przed zmierzchem.

 Pewnie patrzy z zarośli, z tym swoim uśmieszkiem.

 4. Częsty sen

 Nie miała słów dość mrocznych

 Dla sosny, co nachalnie

Szczękała wciąż zasuwką

 U okna w ich sypialni.

Nieznużenie niezgrabne

 Łapy gałęzi krzywych:

Drzewo, jak wróbel bezradne

 Przed tajemnicą szyby!

 Nie dostało się nigdy do środka:

 A z ich dwojga zaledwie jedno

Męczył częsty sen o tym, co drzewa

 Mogą czynić, gdy już się wedrą.

 5. Impuls

 Zbyt się samotnie czuła i jałowo

 W tej dzikiej głuszy,

Gdzie prócz ich dwojga, bezdzietnych, nie było

 Ni żywej duszy;

 Roboty w domu nie miała zbyt wiele;

 W wolnych godzinach

Szła więc popatrzeć, jak on orze pole

 Lub drzewo ścina.

Na pniu przysiadłszy, bawiła się drzazgą

 Świeżego drewna,

Nucąc piosenkę — o czym? tylko ona

 Mogła być pewna.

 Aż kiedyś weszła głębiej w las — gałązek

 Narwać w olszynie.

Ledwie słyszała, gdy zaczął ją wołać

 Gdzieś po godzinie —

Nie odezwała się — nie było mowy

 Już o powrocie.

Stała przez chwilę, a potem pobiegła

 Między paprocie.

 Nie mógł jej znaleźć, chociaż wszędzie szukał

 I pytał wszędzie,

Wybrał się nawet do jej matki, myśląc:

 Może tam będzie.

 Nagle, bez trudu, lekko prysły więzi,

 Co ich łączyły,

I poznał inne nieodwołalności

 Oprócz mogiły.

 Przełożył

 Stanisław Barańczak