HOMO

Jonasz Kofta

Jestem człowiek

 De domo homo

 Jaki ja właściwie jestem

 Nie wiadomo

 Najpierw mały

 Potem duży

 Potem siwy

 Albo łysy

 Bo przyroda

 Także swoje ma kaprysy

Jeden problem mamy z głowy

 I ad acta go odłóżmy

 Wniosek z tego prawidłowy:

 Jestem różny

Jestem człowiek

 De domo homo

 Co najbardziej sobie cenię

 Nie wiadomo

 Urodzenie

 Powodzenie

 Czy też czyjeś

 Zawodzenie

 Czy najbardziej sobie cenię

 Przyrodzenie

Może ranię czyjąś duszę

 Po co jasny obraz mazać

 Jestem przecież i jako taki

 Muszę się rozmnażać

Jestem człowiek

 De domo homo

 Czego mi do szczęścia trzeba

 Nie wiadomo?

 Wiadomo

Nie opuszcza mnie marzenie

 Płynie czas, mijają lata

 Chciałbym powyrywać nóżki

 Wszystkim muszkom świata

Obraz sprawy nieco krzywy

 Ale po co bić na alarm

 Bardzo chciałbym być szczęśliwy!

I się staram...