Mazurek Szopena

 Władysław Broniewski

W jerozolimskim zaułku cyprysy

błądzą i smutki.

O, moja przyjaciółko,

wieczór otula ogródki,

tchnące snem i legendą,

pełne ciszy biblijnej,

woniejące lawendą

i wonią melodyjne.

Srebrną świeci nam glorią

księżyc, płynąc jak czółno,

Niedźwiedzica i Orion

Pokazują na północ,

na północ wiatry wieją,

na północ lecą myśli

z rozpaczą i z nadzieją

ku Warszawie, ku Wiśle

Cisza otula nas senna,

o, moja przyjaciółko...

I nagle! -mazurek Szopena

w jerozolimskim zaułku!

Gra dobrze nieznany pianista

melodię sercu znajomą,

nuta srebrzysta i czysta,

nuta z Kraju i z domu,

mazurska, kujawska nuta

wraca do nas, serdeczna,

ale dzisiaj zatruta -

i wczorajsza, i wieczna:

- o białej narzeczonej,

- i o koniusze biednym,

- o łące. o zielonej,

wciąż o tym samym, o jednym.

A babka mi to grała

na starym fortepianie

w pokoju, gdzie fotografia

dwóch braci rozstrzelanych.

Bracia w czarnych czamarach

leżą w płockim ogrodzie,

a babka niedawno zmarła

niespodzianie, gdzieś w drodze...

Hucznie zatupią basy,

zapłacze trel w wiolinie,

i przez sosnowe lasy

serce Wisłą popłynie,

pójdzie piaszczystym traktem,

pójdzie szlakiem tułaczym

i wiolinowym taktem

jak mazurek zapłacze...

Za głośno w starym zaułku

pianista smaga ciszę: .

po sercach, o przyjaciółko,

biją nas białe klawisze.