Milczenie

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Siadłeś mnie naprzeciwko. - Czekaliśmy chwilę,

aż równocześnie pewność ogarnęła nas,

że trzeba ścierpieć ciszy bezlitosny głaz,

gdyż słowa będą tępe, śmieszne w swej bezsile.

Nie patrząc na mnie wziąłeś jakąś książkę w ręce

- ja wpiłam oczy w pismo znane mi od lat,

spoza szyby glicynii przyglądał się kwiat

ze smutkiem ametystu - naszej biednej męce.

Patrz w książkę i zaciskaj usta nieprzytomne,

bo potwierdzą me oczy drżenie twoich warg,

bo pękną wreszcie lody i ja się zapomnę...

a to musi być długi i okrutny targ...