Nuta o ptakach

Kazimierz Wierzyński

Powietrzem natchnione kości

Ruszają piórami w pogórzu,

Jak lekko na wysokości

W niebieskim ślizgać się kurzu.

Świrem jak igłą zakłutą

Wdziobać się w obłok puszyście,

O, cienka wysoka nuto

Chwiejąca się w ametyście!

Kropeczko w niebie cieknąca

Śmigłym, powiewnym zygzakiem!

Aż oczy bolą od słońca,

Jakże to można być ptakiem!

Jak żywić się, najeść w chmurach

I popić wiatru posoką,

Jak można na małych piórach

Latać, latać tak bardzo wysoko.