PORANNE PRELUDIUM

 Jadwiga Zgliszewska

Jeszcze cicho, jeszcze szaro i mgliście,

jeszcze drżą krople rosy na liściach,

jeszcze wiatr przyczajony śpi w trawach,

jeszcze milczą w szuwarach i żaby.

Jeszcze słońce drzemie chmurą spowite,

różowiejąc nieśmiało przed świtem.

Jeszcze ptaki nie wszczęły swych treli,

aby śpiewem doniosłym weselić.

Jeszcze hamak pajęczyny się chwieje,

co ją wczoraj tkacz dziergał misternie;

nie dostrzegły i muchy zasadzki

z lepkiej przędzy uwitej znienacka.

Łąką płyną gdzieś niemrawe motyle,

poruszając żaglami leniwie,

kołysane na falach zieleni

z każdą chwilą – jaśniejszą w odcieniu.

Niecierpliwy wiatr zaczyna już dyszeć,

lekko pieszcząc gałęzi klawisze.

Wszystko tkwi w słodkim oczekiwaniu

na radosne preludium – świtanie...