Beniowski Pieśń V

Juliusz Słowacki  

(…)Chodzi mi o to, aby język giętki

 Powiedział wszystko, co pomyśli głowa;

 A czasem był jak piorun jasny, prędki,

 A czasem smutny jako pieśń stepowa,

 A czasem jako skarga nimfy miętki

 A czasem piękny, jak aniołów mowa…

 Aby przeleciał wszystko ducha skrzydłem.

 Strofa być winna taktem, nie wędzidłem.

 Z niej wszystko dobyć — zamglić ją tęsknotą:

 Potem z niej łyskać błyskawicą cichą,

 Potem w promieniach ją pokazać złotą,

 Potem nadętą dawnych przodków pychą,

 Potem ją utkać Arachny robotą,

 Potem ulepić z błota, jak pod strychą

 Gniazdo jaskółcze, przybite do drzewa,

 Co w sobie słońcu wschodzącemu śpiewa…

 I gdyby stary ów Jan Czarnoleski

 Z mogiły powstał: to by ją zrozumiał,

 Myśląc, że jakiś poemat niebieski,

 Który mu w grobie nad lipami szumiał,

 Słyszy, ubrany w dawny rym królewski,

 Mową, którą sam przed wiekami umiał.

 Potem by, cicho mżąc, rozważał w sobie,

 Że nie zapomniał mowy polskiej — w grobie.(…)