Równowaga

Tomasz Jastrun

Kiedy mnie dotykasz

Odsłaniasz ciężar lat

Które jak puste beczki hałasują

Poruszone falą na przystani

Wokół twojej twarzy

Krąży już pierwszy ptak

Nie bój się

Pierwsze gniazdo zwykle nie boli

Kiedy rano czeszesz włosy

Słyszę szmer strumienia

Który płynie z mojego źródła

I jak kot

Ociera się o twoje nogi

Jesteśmy tak długo ze sobą

Że każde rozstanie

Rozdziera pobladłe powietrze

Cicho jak ligninę

A przecież już tak wiele nie ma

Słychać gdy puste miejsca

Przełykają ślinę

Łączą nas wyrwane zęby

Przyszyte guziki

I siwa wycieraczka u progu

Gdzie jest futro

Którym podszyta nasza czułość

Już chyba tylko ciężar przyzwyczajenia

Pozwala utrzymać równowagę