Gdzie kochają nas

Agnieszka Osiecka

Nie żałuj mnie

 serdecznie tak,

 bo na cóż mi ten żal.

 W kochaniu, gdy szczerości brak

 — czy warto ciągnąć bal?

 W szufladzie tej,

 gdzie trzymasz mnie,

 porządek chcesz, to zrób,

 ja wrócę tam, gdzie sosny dwie,

 początek moich dróg.

 Księżycu płyń,

 złe wody miń,

 już na nas obu czas.

 Wędrujmy tam,

 zmierzajmy tam

 tam gdzie kochają nas.

 Błyszczało się,

 śpiewało się

 wśród koncertowych sal.

 Lecz kiedy los

 odbierze głos

 — czy warto ciągnąć bal?

  Na pierwszy znak,

 koledzy wszak

 zadadzą drugi cios ...

 Za sławą, gdy lekkości brak,

 czy warto iść na stos?

 Księżycu płyń,

 złe wody miń

 już na nas obu czas.

 Zmierzajmy tam,

 wędrujmy tam,

 tam, gdzie czekają nas.

 Bywało, że

 rzeźbiło się

 kanapę, krzesło, stół.

 Dziś prace te

 nie wchodzą w grę

 i milczy serca pół.

 Zbudowałabym

 większego coś,

 ważniejszą jakąś rzecz.

 mam siły dość,

 by znaleźć ją

 chociażby na dnie rzek.

 Księżycu płyń,

 złe wody miń,

 już na nas obu czas.

 Zmierzajmy tam,

 wędrujmy tam,

 tam gdzie nie było nas.