José Ángel Leyva

* * *

Zaledwie dwa tysiące lat

i już staliśmy się duszą bez ciała

schorowanym sercem

mózgiem osaczonym przez bazy wojskowe

w widzialnych strefach śmiechu

Zaledwie unieśliśmy głowę

przestaliśmy chodzić na rękach

wątpimy i piszemy

i już zawodzi nas siła zmysłów

trzęsą nam się nogi

rozlewa nam się kawa

mylą nam się generałowie z poetami

Jeszcze niedawno byliśmy w wieży Babel

a jeszcze wcześniej

jako pierwszy był rzeczownik

i już dochodzą do nas listy zapomnianych wnuków

które nic nam nie mówią

nikt nie pamięta że istniejemy

tłum. Krystyna Rodowska

z tomu „Catulo en el destierro”, 1993