KŁÓTNIA Z KSIĘŻYCEM

Kazimierz Wierzyński

To jest ostatni wiersz,

Więcej ich już nie będzie,

Niech sobie teraz księżyc sam

Przy złotym talerzu zasiędzie.

Podajcie mu kielich wina

I kordiał nocy przespanej na sianie,

Niech sobie sam przypomina

Ciemne usta i ciemne kochanie.

Podajcie mu jak na stypie

Obficie trunków i jadła,

Niech go pijacka mgła zasypie

Jak kiedyś mnie napadła.

Niech śni na wydmuchu wysokim,

jak na tureckiej wieży,

Że ogarnia świat gołym okiem

I że świat do niego należy.

Ja mam już tego dość,

Mnie wystarczy w pokoju luneta,

Niech teraz księżyc pokaże sam

Jaki z niego poeta.