Sto Sonetów o miłości

Pablo Neruda

XLIII

Znaku twojego szukam pośród innych znaków,

w nieodpartej , porywczej rzece innych kobiet,

w warkoczach, oczach ledwie zanurzonych,

w świetlistych stopach żeglujących w pianie.

I nagle jakbym dojrzał twe wąskie paznokcie

w popłochu - czy sypnęło odblaskiem czereśni?

Innym razem twe włosy zabiegły mi drogę,

jakby twój wizerunek z ognia płonął z głębi wody.

Ale żadnej nie biło serce tak jak tobie,

twego światła – tej glinki śniadej wyniesionej z lasu,

twoich uszu maleńkich nie wzięła ci żadna.

Ty jesteś summą i stopem, ty – w wielości jedna.

Z twym prądem płynąc przemierzam miłośnie

królewską Missisipi – ujście kobiecości.

tłum. Krystyna Rodowska