Wiosenne  światło

  Julia Hartwig

Lesley McLaren

Wszystko co piękne zaczyna się w śpiewie

I ta wiosenna krzątanina,

Gniazd pracowite układanie,

Słów gra dziecinna.

Śpiew ten jest czasem jak gałąź kwiecista

Pieśni skowronka,

Czasem wybuchem,

Gdy lód zwątlały woda roztrąca.

Czasem, o – słyszę,

Znów się powtarza, sercem łomoce,

Aż bije jak oszalałe:

Skąd dziki gołąb ten krzyk dobywa

Miłości i rozpaczy!

Nocą księżyc lekki zawis

Nad młodą sylwetą drzewa.

Straszna jest ciemność.

Zanim przywyknie listek – omdlewa.

Rosa się z żyłek cieniutkich sączy,

Kret cicho stąpa,

Pszczoły się tulą ciaśniej w gromadę,

Sowa się w dziupli przeciąga.

Wtedy się człowiek w snach niespokojnych

Łączy z tą rzeszą,

Z grozy przerażeń, śmierci, narodzin

Wydźwiga swą ludzką przeszłość.

z tomu „Pożegnania”, 1956