"Nie mogę sobie nawet wyobrazić, jak wyglądałaby powojenna poezja polska bez wierszy Tadeusza Różewicza. Wszyscy mu coś zawdzięczamy, choć nie każdy z nas potrafi się do tego przyznać” –
napisała niegdyś o Różewiczu Wisława Szymborska.*

Tadeusz Różewicz (1921-2014)**

Czas na mnie
czas nagli

co ze sobą zabrać

na tamten brzeg

nic

więc to już

wszystko

mamo

tak synku

to już wszystko

a więc to tylko tyle

tylko tyle

więc to jest całe życie

tak całe życie

***

Powrót

Nagle otworzy się okno

i matka mnie zawoła

już czas wracać

rozstąpi się ściana

wejdę do nieba w zabłoconych butach

usiądę przy stole i opryskliwie

będę odpowiadał na pytania

nic mi nie jest dajcie

mi spokój. Z głową w dłoniach

tak siedzę i siedzę. Jakże im

opowiem o tej długiej

i splątanej drodze.

Tu w niebie matki robią

zielone szaliki na drutach

brzęczą muchy

ojciec drzemie pod piecem

po sześciu dniach pracy

Nie - przecież nie mogę im

powiedzieć że człowiek człowiekowi

skacze do gardła.

*cytat, źródło: http://www.wprost.pl/ar/445384/Tadeusz-Rozewicz-nie-zyje/
**Tadeusz Różewicz: http://ksiazki.wp.pl/gid,16559049,tytul,Zycie-i-tworczosc-Tadeusza-Rozewicza-jednego-z-najwybitniejszych-polskich-pisarzy,galeria.html

*Wywiad z Tadeuszem Różewiczem: http://wyborcza.pl/1,75478,3072235.html