Cóż tobie imię moje powie…

Aleksander Puszkin

Cóż Tobie imię moje powie?

Umrze jak smutny poszum fali,

Co pluśnie w brzeg i zmilknie w dali,

Jak nocą głuchą dźwięk w dąbrowie,

Skreślone w Twoim imonniku,

Zostawi martwy ślad, podobny

Do hieroglifów płyt nagrobnych

W niezrozumiałym języku.

Cóż po nim? Pamięć jego zgłuszy

Wir wzruszeń nowych i burzliwych

I już nie wskrzesi w Twojej duszy

Uczuć niewinnych, wspomnień tkliwych.

Lecz gdy Ci będzie smutno - wspomnij,

Wymów je szeptem jak niczyje

I powiedz: ktoś pamięta o mnie

Jest w świecie serce, w którym żyję.