Rainer Maria Rilke

***

Wierzę we wszystko niewypowiedziane

Moje najtkliwsze uczucia wyzwolę.

Czego nikt jeszcze nie śmiał chcieć, na czole

będę miał kiedyś proste i niechciane.

daruj mi, Boże, jeśli to zbyt śmiałe.

Lecz ja Ci przez to chcę rzec tylko jedno:

Moc na najlepszą niech Ci da nawałę

pędów bez lęku, bezgniewną, bezwiedną;

tak Cię kochają przecież dzieci małe.

Tym falowaniem i w otwarte morze

Wlewaniem się ramionami szerokimi

i powrotami rosnącymi

chcę Cię wyznawać, chcę Cię głosić, Boże,

jak przedtem nikt na ziemi.

A jeśli to pycha, daj mi pychy strumień

gwoli modlitwy mojej,

co tak samotna wśród zadumań

przed Twoim chmurnym czołem stoi.

* * *

Tyle Aniołów szuka Cię w jasności,

czołem trącając o gwiazdy na niebie

i z wszystkich blasków chcąc uczyć się Ciebie.

Lecz odwróciwszy twarz w nieukojności,

odchodzą z płaszcza Twego wspaniałości -

to czuję zawsze, gdy się w pieśń zagrzebię

bo Tyś do złota jeno zjechał w gości.

Tylko dla czasu, który Twą osnowę

wbłagał w modlitwy swoje marmurowe,

jako król komet, w aureoli kras

zjawiłeś się, podnosząc dumnie głowę.

Ale odszedłeś, gdy przeminął czas.

Usta wiejące ciemne masz jak las,

A ręce Twe są hebanowe.