Do natury

Czesław Miłosz

Kazimierz Sichulski

Kochałem się w tobie, Naturo, aż zrozumiałem kim jesteś.

Zasmuciło się moje serce podrostka, kirem oblekło się słońce.

Wyrzuciłem moje atlasy i zielniki, pamiątki urojenia.

Moim filozofem został wtedy Schopenhauer,

Wędrowiec wpatrzony w rzekę istnień jednodniowych,

Które rodzą się i umierają bez świadomości.

Tylko on, człowiek, pojmuje, współczuje,

Poddany i niepodany kamiennemu prawu.

Świadomość człowieka na przekór tobie, Naturo.

Odtąd miałem rozmyślać o tym przez całe życie.

I któż mi zarzuci antropocentryzm w krajach

antropocentrycznej religii

Albo równie antropocentrycznej niewiary?

William Blake miał rację łącząc w jedno człowieczość i boskość.

Na nic wasze modlitwy do kota, do drzewa i do gwiazdozbioru Plejady

Albo do puszcz pierwotnych, jak w moim ekologicznym marzeniu.