Tadeusz Żurawek

Veronika Pinke

* * *

           Nie wolno dać się opanować

           przez cynizm i pragmatyzm,

           w przeciwnym razie bowiem

           staniemy się łatwym łupem ducha czasu.

                                     

              E. Barba

zaśpiewam ci pieśń

pieśń nocy gdy gwiazda

zapala się w moim sercu

i tak niewiele trzeba abyś znowu

uwierzyła w te małe cuda które

raz po raz stają na drodze

czyjaś bez fałszu wyciągnięta ręka

śpiew ptaka co był jak wyzwanie

do otwarcia oczu

spójrz – drzewo pod twoim oknem

znów śmieje się do nas

wszystko będzie w porządku

tylko musimy odkryć i zapamiętać

prawdziwe imię własnej duszy

i mocno wierzyć w to że serca

przepełnione miłością są słupami

na których wznosi się niebo

ta stara pieśń nigdy nie będzie

miała końca tak jak nigdy

rzeki nie przestaną płynąć

góry śpiewem opadać na

uśpione w dolinie miasto

i dopóki gwiaździste noce

niosą radość

* * *

śpiewam radość, wstającego dnia

powoli podnoszonych powiek

ta chwila uroczysta

przeżywana zawsze od nowa

i zawsze inaczej

śpiewam radość, budzącego się

człowieka na wpółwychylonego

ze snu co łowi czujnie każdy

szelest nadchodzącego świtu

śpiewam radość, pierwszego kęsu

chleba i pierwszego łyku herbaty

wchłoniętych przez zgłodniałe ciało

po całonocnej wędrówce

śpiewam radość, ku chwale

wszechobecności życia i przyszłości

- o cudzie mój umiłowany

poranne wstawanie!

z tomiku „Pobocza”