Bolesław Leśmian

Anioł

 

Rafał Olbiński

Czemu leciał tak nisko ten anioł , ten duch ,

Sięgający piersiami skoszonego siana ?

Wiatr rozwiewał mu skrzydeł świeżący się puch

A od kurzu miał ciemne jak Murzyn kolana ...

Włos jego hartowana w niekochaniu miedź !

Oczy płoną miłosnym , nieskalanym szałem !

Snem wezbrała mu w skrzydłach niewiadoma płeć .

Kiedy lecąc sam siebie przemilczał swym ciałem ...

Możem zbyt go zobaczył lub uwierzył zbyt

Bo w niechętnej zadumie przystanął wpół drogi ...

I znów w oczach mu błysnął nieczytelny świt

Gdy do lotu pierś tężył i prostował nogi .

Rosa mu jeszcze zziębła na wargach , a on

Już piętrami swych skrzydeł ku niebu się wzbielił

I ogrom ciała oddał bezmiarom na strwon ,

A jam się od niebiosów wówczas onieśmielił ...

Odtąd gdy wchodzę z tobą w umówiony park ,

Gdzie światła księżycowe do stóp nam się łaszą ,

W twych wargach szukam jego przemilczanych warg

I nie wiem co się dzieje z tą miłością naszą ?...