Jacek Podsiadło

KONFESATA

Ale dosyć już o mnie. Mów jak Ty się czujesz

z moim bólem – jak boli

Ciebie Twój człowiek.

Stanisław Barańczak, WIDOKÓWKA Z TEGO ŚWIATA

Spowiadam się Bogu w Jego pierwszej, drugiej i trzeciej osobie

liczby pojedynczej i mnogiej, w Jego nijakim, jak sądzę, rodzaju,

że przyszedłem na świat w lutym 25 lat temu, poczęty zatem w maju,

co łatwo obliczyć (lub sprawdzić, że w tej właśnie porze zmieniając

najczęściej miejsce pobytu zdradzam się z chęcią, by sobie

poszukać znowu jakiegoś nowego świata, gdzie może weselej,

w ten sposób – z daleka – obchodząc kolejną rocznicę niewiele

mnie już obchodzącą).

Gorąco

spowiadam się Bogu w Jego pierwszej, drugiej i trzeciej osobie,

owemu JA, owemu TY, owemu ON, ONA, ONO,

że przechodziłem przez jezdnię w miejscach, gdzie tego zabroniono,

że czasem czas schodził mi na niczym, że w butach wchodziłem na łono

natury, że nachodziły mnie kryzysy i odeszło ode mnie kilka kobiet,

że przechodziłem ospę i że schodziłem kilkadziesiąt par butów,

że gdy odchodziła mnie chęć, by żyć, szedłem w las korzystając ze skrótów

przez łany pszeniczne.

Panicznie

spowiadam się Bogu w Jego pierwszej, drugiej i trzeciej osobie,

gdy pierwsza jest głucha, druga niema a trzeciej także nie ma,

że nie umiem grać w brydża i nie odróżniam szlemika od szlema,

że grać w ogóle nie umiem, gier nie odróżniam od gierek, bo schemat

ten sam węszę w jednych i drugich. Że jest we mnie krwi drugi obieg.

Że Gierek, że Breżniew, że Żiwkow, Ceausescu i inne Staliny –

nie czuli mojego sprzeciwu. Że za to mi – choć się poczuwam do winy –

włos z głowy nie spadnie.

Bezradnie

spowiadam się Bogu w Jego pierwszej, drugiej i trzeciej osobie,

owemu MY, owemu WY i temu straszliwemu ONI,

że nie poszedłem do wojska, że nigdy nie wezmę broni,

że do kościoła nie chodzę, niech On mi się pierwszy ukłoni,

że czekam na znak jakikolwiek, choć umiem, już umiem żyć z pustką,

że będę się modlił wierszami, choć nie wiem do kogo, aż ust ktoś

nie zatka mi dłonią.

Z ironią

spowiadam się Bogu w Jego pierwszej, drugiej i trzeciej osobie

liczby pojedynczej i mnogiej, w jego nijakim, jak sądzę, rodzaju,

że przyszedłem na świat 25 lat temu, a tego co było dalej,

choćbym znał wszystkie języki, jakie na świecie tym znają,

I don’t understand, ich verstehe nicht, nie ponimaju.

89.08.29.