Urszula Kozioł

Inaczej mówiąc

moja wolność to jest słowo które zmilczę

albo zapiszę na skrawku papieru

żeby przekazać je tobie

moja wolność to przygodny pisak

patyk albo długopis wzięty do ręki

żeby od niechcenia gryzmolić na piasku

czy na odwrocie zużytego biletu

esy-floresy

albo żeby posuwać nim do przodu litery

jakbym chciała przeliterować świat

chcąc go uczynić czytelniejszym bodaj trochę

i bodaj trochę tym sposobem także go popchnąć do przodu

moja wolność to jest język w jakim zwracam się do ciebie

język w którym przyjmę twoją odpowiedź

aby się z tobą spotkać bądź rozminąć

ale moja wolność to przede wszystkim ta chwila

w której nachylam ku sobie słowa

pod bardzo szczególnym kątem chociażby po to

żeby przestały tak odskakiwać od siebie jak oparzone

chwila w której na trwale zespalam je z sobą

nieomal węzłem małżeńskim

spokrewniam je sensami w klany grupy i strofy

i uładzam je uładzam

wciąż je uładzam

żeby wreszcie przestały się pożerać wzajem połykać

- jak to mają w zwyczaju -

a więc wyprowadzam je ze stanu dzikiego kanibalizmu

boczenia się na siebie

(a więc uładzam słowa jakbym gładziła ich grzech)

ja dawca

ja sprawca planety wiersza gestem królewskim

uwalniam go

wypuszczam na wolność

tchnąc weń na koniec cząstkę własnej duszy

(nawet gdyby to wszystko miało się okazać katastrofą

mój wiersz i tak

będzie niczym czarna skrzynka

w każdym razie to w nim

w jego strofie

skrywa się dowód na istnienie chwili

której poza tym w ogóle już nigdzie nie ma

i której może nigdy zresztą nie było

dla nikogo więcej prócz mnie

mnie samej

i to jest moja wolność

że właśnie mogę taką oto chwilę

zdjąć sobie z półki bezkresnego czasu

uformować ją

zatrzasnąć w podłużnej skrzynce czarnej strofy

i zatrzymać

przytrzymać

ale czy na zawsze?

powiedz

na zawsze?