Tadeusz Chabrowski 

Dusza do remontu

Vladimir Kush

Proszę księdza przyniosłem swoją duszę

do generalnego remontu,

co noc przytulam się do ciepłej piersi grzechu,

zmysłami swoimi się cieszę, każdym włosem

na mojej skórze, całuję czule ręce żony

oplatające moją nieśmiałość, jej rozkwitające

nad mną ramiona.

Księżycowi za oknem

zazdroszczę granatowej, metafizycznej łąki,

gwiazdom symetrycznych twarzy; natręctwami swoich

niedoskonałości się męczę, krechami grzechu

na bielutkiej tabliczce mnożenia mojego sumienia.

Mówią, że rurka z tlenem wiary w moim sercu zardzewiała,

że na pełnym morzu życia okręt mój zatonie,

że niebo nie wymyśliło świętego, który by mógł mi pomóc.