Krzysztof Cezary Buszman

Mówić do rzeczy

Gdy przed siebie śmiało kroczę

Jakbym zbłądzić się już nie bał

Wiem, że trudno wszędzie dotrzeć

Lecz próbować zawsze trzeba.

I gdy własne ślady tropię

Przez pejzaże zbyt bolesne

Wiem, że właśnie, to co robię

Świadczy o tym, kim nie jestem.

Bycie żywym, moje szczęście

Dziś po stokroć uwydatnia

Bo gdzie życie, tam nadzieja

Zwykła zbierać się ostatnia.

Kiedy chcę przechytrzyć trwogę

Aby poczuć się znów silnym

Wiem, że szczęście znaleźć mogę

Na poboczu pośród innych.