Zbigniew Herbert

Ansel Adams

Brewiarz (I) "Panie, dzięki Ci składam..."

Panie,

dzięki Ci składam za cały ten kram życia, w którym

tonę od niepamiętnych czasów bez ratunku śmiertelnie

skupiony na ciągłym poszukiwaniu drobiazgów.

Bądź pochwalony, że dałeś mi niepozorne guziki

szpilki, szelki, okulary, strugi atramentu, zawsze

gościnne nie zapisane karty papieru, przezroczyste koszulki, teczki

cierpliwe,

czekające.

Panie, dzięki Ci składam za strzykawki z igłą grubą i cienką jak

włos, bandaże, wszelki przylepiec, pokorny kompres, dzięki

za kroplówkę, sole mineralne, wenflony, a nade wszystko

za pigułki na sen o nazwach jak rzymskie nimfy,

które są dobre, bo proszą, przypominają, zastępują

śmierć

***

Brewiarz (II) "Panie, obdarz mnie zdolnością..."

Panie

obdarz mnie zdolnością układania zdań długich, których linia

jak zwykle od oddechu do oddechu wydaje się linią rozpiętą jak

wiszące mosty, jak tęcza, alfa i omega oceanu

Panie, obdarz mnie siłą i zręcznością tych, którzy budują zdania

długie, rozłożyste jak dąb, pojemne jak wielka dolina, aby mie-

ściły się w nich światy, cienie światów, światy z marzenia

a także aby zdanie główne panowało pewnie nad podrzędnymi,

kontrolowało ich bieg zawiły, ale wyrazisty, jak basso continuo

trwało niewzruszenie nad ruchem elementów, aby przyciągało

je, jak jądro przyciąga elektrony siłą niewidoczny praw grawi-

tacji

o zdanie długie tedy modlę się, zdanie lepione w mozole, rozle-

głe tak, by w każdym z nich znalazło się lustrzane odbicie kate-

dry, wielkie oratorium, tryptyk

a także zwierzęta potężne i małe, dworce kolejowe, serce prze-
pełnione żalem, przepaście skalne i bruzdę losów w dłoni

Epilog Burzy, 1998