Emily  Dickinson 

Do nieba idę!

 Do nieba idę!

 Nie wiem - na kiedy,

 nie pytajcie, proszę was, kędy.

 Nawet bym nie wiedziała,

 jak odpowiedzieć bez błędu!

 Idę do nieba...

 Jakie to mętne!

 A jednak tego dokonać trzeba,

 jak powrotu na wieczór trzód

 do owczarni otwartych wrót!

 Może idziesz tam i ty też?!

 Kto wie?

 Gdybyś więc dotarł pierwszy,

 zarezerwuj dla mnie miejsce

 tuż blisko obok mych utraconych!

 Z "szat" najmniejsza i najmniejsza "korona"

 najlepiej dogodzą mi, drodzy moi,

 bo czyż się dobiera strojów,

 kiedy się wraca do domu?

Całe szczęście, że nie dowierzam,

 bo oddech by wnet w piersi mi stanął,

 a rada bym, rada szczerze

 jeszcze tę ziemię dobrze pooglądać nieznaną...

 Szczęściem - oni na pewno wierzyli,

 ci, których nie mogę odnaleźć

 od tej wzniosłej jesiennej chwili,

 kiedy się pod darń przede mną schowali.