Ludmiła Marjańska

Opowiadanie o miłości

pamięci Stanisława Grochowiaka

"Czy ją znałem? Nie -

ja ją kochałem".

Była jak pióro ptaka

upuszczone w locie

między ziemią a niebem.

Uchodziła z niej

poezja z każdą kroplą

przetaczanej krwi.

Czy można było poznać ją,

gdy jej wiadome

było już  t a m t o,

co jest poza ciałem,

do czego wstępu my jeszcze nie znamy,

na długie życie skazani.

To ona - wyższa o mądrość - 

zniżała się do mnie

i otaczała białymi skrzydłami

jak sowa miękka, ptak, którego dziób

śmierć zaostrzyła już, ale pióra noc

gładzi jeszcze białością.

Ptak - pióro ptasie - lotka przełamana

mojej miłości nieodwzajemnionej,

bo jakże kochać, kiedy już wiadomo - 

jakże kochać na życie skazanego, gdy -

Z tomu "Polska poezja miłosna"/ wyd.MARTEL