Anna Kamieńska

Poezja nie ocala

nie pociesza

nie jest kraciastą chustką na otarcie łez

nie jest chlebem ani wodą

nie jest domem ani grobem

na rozprostowanie kości

ani snem w którym odbywa się zjazd rodzinny

żywych i umarłych

Nie zastąpi podania ręki

ani uczonego traktatu

ani prawdziwej modlitwy bez słów

nie jest świtem

ani zachodem słońca

ani kołem narysowanym na ziemi

ani wiatrem

ani macierzanką

ani pszczołą

Szkoda że nie jest tym wszystkim

że nie można jej pić z bliskiej dłoni jak ze studni

że nie jest nawet spojrzeniem

listem zaglądającym w oczy

Jest suchym

coraz dokładniej narysowanym punktem

z podręcznika geometrii do klasy trzeciej

punktem niekiedy podobnym jeszcze do kleksa

lub do bociana z długim dziobem i podkurczoną nogą

z każdym dniem coraz bardziej nagim

i bardziej kanciastym

punktem

uporczywie zbliżającym się do nicości

czasami już prawie idealnie niczym

naprawdę czystym środkiem samotności

Lecz dotkniesz

a wybuchnie nagle

całym światem jak płaczem

(„Poezja nie ocala” z tomu „Rękopis znaleziony we śnie”, 1978)