Stanisław Barańczak

Spójrzmy prawdzie w oczy

        Spójrzmy prawdzie w oczy: w nieobecne

        oczy potrąconego przypadkowo

        przechodnia z podniesionym kołnierzem; w stężałe

        oczy wzniesione ku tablicy z odjazdami

        dalekobieżnych pociągów; w krótkowzroczne

        oczy wpatrzone z bliska w gazetowy petit;

        w oczy pośpiesznie obmywane rankiem

        z nieposłusznego snu, pośpiesznie ocierane

        za dnia z łez nieposłusznych, pośpiesznie

        zakrywane monetami, bo śmierć także jest

        nieposłuszna, zbyt śpiesznie gna w ślepy zaułek

        oczodołów; więc dajmy z siebie wszystko

        na własność tym spojrzeniom, stańmy na wysokości

        oczu, jak napis kredą na murze, odważmy sie spojrzeć

        prawdzie w te szare oczy, których z nas nie spuszcza,

        które są wszędzie, wbite w chodnik pod stopami,

        wlepione w afisz i utkwione w chmurach;

        a choćby się pod nami nigdy nie ugięły

        nogi, to jedno będzie nas umiało rzucić

        na kolana.