Ks. Jerzy Szymik

Smuga błękitu 

wyrzeknij się pewności,

lecz nie ufaj zwątpieniu

jasne niebo i ciemny las są tym samym

jedynie na linii horyzontu

i w snach

z pewnej odległości i po jakimś czasie

wszystko staje się

smugą drgającego błękitu.

I bardzo dobrze.

Ale to dopiero początek wtajemniczenia.

Bo przecież:

ten podmuch wiatru, teraz, w popołudniowych światłach

czerwca;

ten korytarz w powietrzu, wycięty ciałem

jaskółki;

to przeczucie śmierci, które łasi się jak wierny 

pies;

twoja obecność pośród nas; nietrwała, słodka,

rozdzierająca -

- były, są, będą.