Julian Tuwim

Tęsknota 

Uparła się moja tęsknota,

Uparł się dziki mój żal,

Że muszę ciebie zobaczyć.

A była słota jesienna,

Słota...(Litość miej! Wyjdź!).

Pod oknami twoimi chodziłem,

(Rozpaczy kamienna!).

I z żalu wyłem jak pies!

Bo uparła się moja tęsknota,

Bo uparł się dziki mój żal,

Że muszę ciebie zobaczyć...

Trzeba było się chyba zsobaczyć:

Upokorzyć się prośbą haniebną,

Iść tam do ciebie - prosić!!

Co? Na klęczkach cię błagać,

Wstyd najstraszniejszy znosić!

Tego chcesz?

- Byś mnie pogardą zaczęła smagać,

Dziewko!!

Bym ryczał, skamlał jak zwierz:

Litość miej!!

A tobie, psiakrew, nieochota!

A tobie w rozpaczy mej

Przeszkadza słota:

Mokro... mgła... chlupot błota!

A uparła się moja tęsknota,

A uparła się moja tęsknota!

LIRYKI NAJPIĘKNIEJSZE/2018