Stanisław Grochowiak

Gwiazd na tarasie oglądanie

Bo jak zegar mnie minął, ja na gwiazdy patrzeć

Przetarłem szron ciemny na ciężkich powiekach...

Gwiazdom można sprzyjać, nigdy się napatrzeć,

Nie taka kondycja, Fabrizio di Salina, człowieka.

Co się zmierzy, małe. Za tęsknotą - krzyk...

Ledwo zaznaczony jako Betelgeuza...

Potem czoło zniżasz. Znów w ten wonny krzak,

Gdzie trzmieliną pachnie Galileusz we łzach.

Obojętny byłeś, Panie, żeby naraz

Księżycem i Karłem uderzyć w ten taras,

Gdzie pięć palców umiem. I tylko to tłumię,

 Co gwiazdą upadło, uwiera w rozumie.

Jeśli rozumujesz, dobrze ty mnie zrozum:

Rozum jest na gwiazdy, czy gwiazdy na rozum?

Z tomu" Liryki najpiękniejsze"

Luty

Izbę trzeba pochwalić. Stół z bierwion, bierwiono

Które dzbanki nad kuchnią podświetla czerwono. 

Ksiąg niewielki trybularz. Starych ilustracji

Dla smaczności welinu, linienia lustracji,

Przy krakowskim ratuszu sylwetka Kościuszki

Jak z dziejów relikwiarza wyjęta kość z puszki.

Potem kolejny szpargał. Na złotym szpargale

Dalibóg, okręciki biorą w żagle dale.

Jakże czół nastawiały zdobywcze okręty,

Na golfstromów wykręty, raf zmyślne okręty.

Skoroś taki ujarzmiał żaglowny frachtowiec,

Znajomość przedsięwzięcia, dojrzały fach dowiedz!

A owóż fotografia. Już nieboszczka - żona

Od patrzeń spopielona, ledwo zniknie, plona.

Jeszcze jeden na kliszy, starczy pocałunek,

Potem trzeba samemu jeździć p całunek.

Ot, i wilgoć nasiąka w zżółkłe siano wąsów;

Cyt, na poddaszu cisza. Czarownice śpią sów.