Rabindranath Tagore*

Mariska Karto

* * *

Któż jest ona, co mieszka w mym sercu, kobieta stracona na wieki?

Starałem się o nią i nie zdołałem jej zyskać.

Zdobiłem ją wieńcami i śpiewałem jej sławę.

Uśmiech zalśnił na chwilę w jej twarzy, potem znikł.

"Nie sprawiasz mi przyjemności", zawołała ona, kobieta w trosce.

Kupiłem jej klejnotami wysadzane obręcze

i chłodziłem ją wachlarzem ozdobionym

gemmami; usłałem jej łoże na legowisku ze złota.

Wtedy błysnął promień radości w jej oczach, potem zamarł.

"Nie sprawia mi to przyjemności", zawołała ona, kobieta w trosce.

Posadziłem ją na wozie tryumfu i ciągnąłem

z końca na koniec ziemi.

Zwyciężone serca chyliły się do jej stóp i krzyki

pochwały brzmiały ku niebu.

Duma zalśniła w jej oczach na chwilę, potem rozpłynęła się w łzy.

"Nie sprawia mi przyjemności zwycięstwo",

zawołała ona, kobieta w trosce.

Spytałem ją: "Powiedz mi, kogo szukasz?"

Odrzekła tylko: "Czekam jego, o nieznanym imieniu".

Dni mijały, a ona wołała: "Kiedyż przyjdzie mój

ukochany, którego nie znam,

i który poznany będzie przeze mnie na wieki".

przełożył Leopold Staff

*Rabindranath Tagore (1861-1941) 

indyjski poeta, malarz, kompozytor, działacz społeczny, pacyfista. Opublikował ponad 50 tomików poezji, ponad 100 opowiadań, 12 powieści, kilkanaście utworów scenicznych, wiele rozpraw, artykułów i studiów teoretycznych, głównie z zakresu filozofii 
i pedagogiki. Przez czterdzieści lat dążył konsekwentnie do urzeczywistnienia w Indiach swojej koncepcji wychowania, które upatrywał nie w systemie oświatowym, ale w zaszczepianiu 
w młodych ludziach ideałów prawdy i piękna. W 1901 roku założył eksperymentalną szkołę „Przystań Pokoju”, w której stosował zarówno indyjskie, jak i europejskie, metody wychowawcze. Szkoła ta została przekształcona w 1921 roku w Viśva Bharat University. W 1913 roku jako pierwszy w historii Azjata otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za „pełne głębokiego uczucia, oryginalne i przepiękne wiersze, w których z wyjątkowym mistrzostwem wyraziło się jego myślenie poetyckie, będące, według jego własnych słów, częścią literatury Zachodu". Swoje utwory sam tłumaczył na język angielski albo zlecał to swoim krewnym. Na język polski poezję jego tłumaczyli m. in.: Jan Kasprowicz, Leopold Staff i Robert Stiller. W 1950 roku pierwsza zwrotka wiersza Tagore’a pt. „Jana Gana Mana” została ogłoszona przez Zgromadzenie Narodowe w Indiach hymnem państwowym.