Trzy godziny/Maria Pawlikowska Jasnorzewska

Trzy godziny

Pierwsza godzina czekania to radość i strach z gorączką.

Tu kwiaty, a tu papierosy... masz, perfum się wylał na marmur!

Lustrzane drzwi szafy skrzypią. Gdzie wstążka? Jak gorąco!

Pokój musi pachnąć i wzdychać, i być pełen, pełen lękliwego charme'u...

A druga godzina czekania to uważne, czujne słuchanie.

Ktoś przeszedł i nie zapukał. Wrócił, zapukał: służąca.

Minuty jak biały makaron leniwie toną w dywanie...

Cisza szepcze, że jest za późno i jest śpiąca...

A trzecia godzina czekania to polip o oczach starca,

Czarna kawa dawno wystygła. Nikt nie przyszedł. I to się zdarza.

Człowiek inteligentny sam sobie wystarcza.

I gwiżdże na wszystko żałośnie, jak wiatr wśród cmentarza

Maria Pawlikowska Jasnorzewska