w marcu

Szydzik Zofia

to ostatni mój spacer 

po białej kartce 

zimą 

wiersz rankiem 

pokrywa się jeszcze szronem 

chucham w „o” 

nadyma się 

pęcznieje 

ornamentem szadzi siwej 

srożą się jeszcze 

słowa 

wersy 

posuń zszarzałą biel 

spłyń krą 

oddaj miejsce 

przebudzeniu 

już tańczę 

dla „w” 

co sokiem nabrzmieje 

i wiarą 

spod rudości rozbłyśnie nowym żarem 

wiosennego spełnienia 

by nowym życiem 

wypełnić czarę