Uśmiech

Maria Czerkawska

Stanisław Wyspiański

Cicho wykwitł na ustach słodki, półdziecinny 

Uśmiech-kwiat, uśmiech-szczęście, radosny i świeży, 

Twarz rozjaśnia, w źrenicach złote błyski szerzy... 

Młody uśmiech promienny, szczery i niewinny. 

Drga na różowych wargach, kwiat na łąk kobiercu -

Drga lekko - płynne srebro mieni się i dzwoni, 

Rumieniec idzie łuną od ust aż do skroni... 

Radość biegnie od oczu, roztapia się w sercu. 

Padło słowo szydercze - cięło jak toporem, 

Padło słowo szydercze - o, stal wyostrzona... 

Uśmiech blednie - kwiat ścięto i pod kosą kona, 

Tylko dźwięk wraca brzmieniem fałszywem i chorem. 

A z źrenic rozszerzonych już smutek wyziera 

Palący, boleśniejszy niźli łez kaskada... 

Krew ucieka do serca, twarz chyli się blada, 

Uśmiech-kwiat, uśmiech-szczęście kona i umiera. 

z tomu „Poezje”, 1908