Kristina Lugn
 |
| Robert Duncan |
* * *
Dziecko jest grzeczne
i kot jest grzeczny
i kwiaty doniczkowe są martwe
i mąż jest w podróży
i sąsiedzi zdają się zadowoleni
i niebo jest błękitne
i dziecko gaworzy w eleganckim wózku
i kot mruczy mi na kolanach
i mąż pogwizduje w swym fordzie mustangu
i mama już nie żyje
i na osiedlu są place zabaw dla dzieci
i dziecku przybyło dwa kilo
i kot nie drapie dziecka
i podbiały, malutkie malutkie podbiały
rozkwitają w przydrożnych rowach
i mąż poszedł w diabły
ze swymi pięknymi oczami
i kręconymi włosami
i zielonymi kondomami
tłum. ze szwedzkiego Monika Altebo
Kristina Lugn (ur. 1948)
w południowej Szwecji, gdzie jej ojciec był zawodowym wojskowym w stopniu generała,
a matka – nauczycielką. Studiowała filologię szwedzką na uniwersytetach w Sztokholmie
i Uppsali. Debiutowała w 1972 roku tomem wierszy „om jag inte” (gdybym nie). Potem wydała: „Till min man, om han kunde läsa” (Mojemu mężowi, gdyby umiał czytać, 1976), „Döda honom!” (Zabij go!, 1978), „om ni hör ett skott...” (gdy usłyszysz strzał...”, 1979), „Percy Wennerfors” (1982), „Bekantskap önskas med äldre bildad herre” (Poznam starszego kulturalnego pana, 1983), „Lugn bara Lugn” (Spokój tylko spokój, 1984), „Hundstunden” (Psia pora, 1989), „Hej då, ha det så bra!” (Cześć, trzymajcie się!, 2003), „Dikter 1972 -
- 2003” (Wiersze 1972 - 2003, 2006). Jest też autorką kilkunastu sztuk teatralnych, a od 1997 roku kieruje w Sztokholmie teatrem „Brunnsgatan Fyra” (nazwa pochodzi od adresu:
ul. Brunn 4). Za swą twórczość była wielokrotnie nagradzana, m. in. Nagrodą LiterackąSvenska Dagbladet (1989), Nagrodą Literacką im. Selmy Lagerlöf (1999), Nagrodą Tage Danielssona (2000), Nagrodą Bellmana (2000), Nagrodą Wydawnictwa Natur & Kultur (2006). W 2006 roku została członkiem Akademii Szwedzkiej, przyznającej m. in. Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Jej wiersze były tłumaczone na wiele języków, m. in. francuski, niemiecki, angielski, rosyjski, holenderski i polski. W Polsce ukazał się dwujęzyczny, szwedzko-polski, wybór jej wierszy: Z właściwej strony rzeczywistości. Przełożyła Natalia Altebo. Wydawnictwo szwedzka.pl, Wrocław 2007. O jej poezji napisano m. in.: „Lugn stała się w latach osiemdziesiątych odnowicielką szwedzkiego idiomu poetyckiego. Miesza style, korzysta obficie z oficjalnych socjolektów, wywracając je na nitce, stosuje bolesną ironię. Kpi i uwzniośla zarazem” (Zbigniew Kruszyński); „Jej poezja zawsze zawierała i trwogę, i humor. Humor czarny. Wisielczy. I ironię. Ale humor i ironię przesycone smutkiem i liryczną wrażliwością. Pod tym względem dostrzegalne jest pokrewieństwo z Wisławą Szymborską.” (Astrid Trotzig); „Kristina Lugn ma najdoskonalsze w kraju wyczucie języka, wyczucie absolutne. Jest po prostu znakomita. Sposób, w jaki porusza się między powagą, komizmem, subtelnościami i wulgaryzmami, jest niezwykle oryginalny.” (Maria Schottenius)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz