BeataBiegajlo

Przy stole

Jerzy Górnicki

Jak trudno usiąść do wspólnego stołu,

zostawić w przedpokoju parasol,

ociekający jesiennym deszczem,

i czekać na zupę pomidorową

z nadzieją na ciepło rozlane na talerzu,

okrągłym jak porcelanowe słońce.

W zamkniętym kręgu twarzy

wdychać zapachy z kuchni

i wsłuchiwać się w radość obecności

rozpuszczającą gorycz herbaty.

Puste krzesła nie skrzypią,

w ciszy słychać, jak zupa gęstnieje,

milczenie przyprawia samotność,

odbiera radość smakowania chwili.

Rozłożoną na stole gazetę

przeglądają niecierpliwe ręce,

wzrok skacze po niej, goniąc cudze życie

zamknięte w kolorowych obrazkach,

rozsypanych jak kaleczące szkło

na obrusie wypranym z przeszłości.

Żołądki wołają o swoją rację,

głód zrównuje siedzących przy stole,

zegarki wskazują te same godziny,

pragnienie topi się w szklance wody.

Siadając naprzeciw, trzeba umyć ręce,

oczyścić głowę z popiołów świata

i łamiąc się naszą codziennością,

dzielić ją ze wszystkimi,

wciąż czekając na słowo,

które pachnie chlebem.

z tomu "Samotność"