Wędrowiec

Adam Zagajewski 

Krzysztof Powałka

Wchodzę do poczekalni dworcowej, gdzie 

duszne powietrze.

W kieszeni mam książkę , 

czyjeś wiersze ,ślady natchnienia. 

Obok na ławkach , dwóch włóczęgów i pijak 

(albo dwóch pijaków i jeden włóczęga).

Na drugim końcu sali , patrząc gdzieś

w górę , w stronę Italii i nieba , 

siedzi wytworne małżeństwo. 

Zawsze byliśmy podzieleni .Ludzkość , narody, 

poczekalnie . 

Zatrzymuję się na moment,

niepewny ,do którego przyłączyć się 

cierpienia. 

Wreszcie siadam po środku,

czytam.Jestem sam, ale nie samotny.

Wędrowiec , który nie wędruje. 

Gaśnie 

olśnienie.Góry oddechów, duszne 

doliny.Wciąż trwa dzielenie.