Pan Cogito rozważa różnicę między głosem ludzkim a głosem przyrody

Zbigniew Herbert

Niezmordowana jest oracja światów

mogę to wszystko powtórzyć od nowa

z piórem odziedziczanym po gęsi i Homerze

z pomniejszoną włócznia

stanąć wobec żywiołów

mogę to wszystko powtórzyć od nowa

przegra ręka od góry

gardło słabsze od źródła

nie przekrzyczę piasku

nie zwiążę śliną metafory

oka z gwiazdą

i z uchem przy kamieniu

z ziarnistego milczenia

nie wyprowadzę ciszy

a przecież zebrałem tyle słów w jednej linii - dłuższej

od wszystkich linii dłoni a zatem dłuższej od losu

w linii wymierzonej poza w linii rozkwitającej w linii

świetlistej linii która ma mnie uratować w kolumnie mego

życia - prostej jak odwaga linii mocnej jak miłość – lecz

była to zaledwie miniatura horyzontu

i dalej toczą się pioruny kwiatów oratio traw oratio chmur

mamroczą chóry drzew spokojnie płonie skała

ocean gasi zachód dzień połyka noc i na przełączy wiatrów

nowe wstaje światło

a ranna mgła podnosi tarczę wyspy