W zamieci słowa

Bernard Bolesław Hęćko

Najprościej mówić, trudność niepojęta

Korzeń języka, uchronić od głodu -

Łezkę zadumy, uronić od święta

I z goryczy słowa, skrzesać kroplę miodu.

W zamieci słowa, zagubiony człowiek

Chłód tej nawałnicy, obnaża korzenie

Płynie herezja, spod człowieczych powiek

Czas pozżerał pieśni, zostało milczenie.

Jaki się ogień, oddala od oczu

I myśl jaka zbliży, miecz do uskrzydlenia

Cóż pocznie człowiek, zagubiony w mroku

Gdy w zamieci słowa, tak mało płomienia.

z cyklu Światło wiersza