Ludmiła Marjańska 

* * * 

Jak to – więc starość może być tak płocha 

Odrzucać laskę biec w błękitną przestrzeń 

krzyczeć na wietrze 

Rzucać się w morze i płynąć w nieznane 

śpiewać wieczorem 

zasypiać nad ranem 

Kto ci powiedział że masz serce chore 

przecież kocha