J e s i e ń 

Maria Jasnorzewska Pawlikowska 

Gąszcz złotoblady

jak zeschły wieniec dębowy,

jak stos listów pełnych miłości i zdrady,

o których już nie ma mowy. 

Obręcze gałęzi płowych

wiążą się w koszyk złoty

Tam sarny wstają z klęczek, tu szeleszczą sowy

i wiewiórki wyskakują jak z groty.

Orzechy potrójne zwisają jak z półek,

słońce jak driada przemyka się schylone,

a fauny wabią w tę i w tę stronę,

naśladując głosy kukułek.

Na niespodzianej i okrągłej łące

stanęła sama jesień w amazonce czarnej,

w woalce bladej

i wsparta na klaczy swej złotogniadcj,

oczami zranionej sarny

patrzy na liście lecące

Zdejmuje złoty trykom, patrzy na zegarek

wstrząsa obcięte włosy, malowane henną,

i zaciska powieki fiołkowe i stare

i płacze rosą jesienną.