Nostalgia?

Ewa Sonnenberg

To kosmos brudzi paznokcie

 Błękit odpływa na łódce oka

 Dwa smutne kolibry witają pożegnaniem

 Noc odjęta od ust

 Gwiazdy jak puste mieszkanie z wygaszonym sercem

 Granatowe okno nieba zamknięte na klucz słowa

 Katedry jak statki kosmiczne zatrzymane w połowie drogi

 Ckliwa pewność księżyca że gdzieś jest słońce

 Moje słońce?

 Moje niedobre słońce

 Tak roztargnione że zapomniało zapukać do drzwi