Pablo Neruda

 ***

Nie kocham cię tak, jakbyś była różą soli, topazem

 albo strzałą z goździków propagujących ogień:

 kocham cię, jak się kocha jakieś rzeczy mroczne,

 w tajemnicy, pomiędzy cieniem a duszą.

Kocham cię jak roślinę, która nic kwitnie, a niesie

 w swoim wnętrzu ukryte światło owych kwiatów,

 i dzięki twej miłości mroczny w mym ciele mieszka

 zwany aromat, który wydźwignął się z ziemi.

Kocham cię nie wiedzcie jak ani kiedy, ani czemu,

 kocham cię po prostu, bez zawiłości i bez pychy:

 tak cię kocham, bo nie umiem kochać cię inaczej,

tylko w ten sposób, który nie rozróżnia jestem i jesteś,

 tak blisko, że twoja ręka na mojej piersi jest moją,

 tak blisko, że zamykają się twoje oczy w moim śnie.