William Shakespeare

***

Mam cię porównać do letniego dnia?

 Piękniejsza jesteś, stalsza niźli on.

 Tenuta lata nazbyt krótko trwa

 I w maju ścina czułe pąki szron.

 To zbytni żar nam oko niebios śle,

 To szara mgła zasnuje złoty krąg

 I piękno już mniej piękne zdaje się

 Przez ślepy traf, lub przyrodzenia ciąg.

 A twoje lato nie straci swych kras

 Ani mu groźna najsurowsza z zim,

 Ni w mroku śmierci pogrąży cię czas,

 Bom w nieśmiertelny ujął ciebie rym.

 Pokąd tchu ludziom, pokąd w oku skry,

Potąd trwa wiersz ten, a w wierszu tym ty.