Anno Mario

Nicolás Guillén

Mariska Karto

Anno Mario,

twój warkocz, spadający

na pierś, wężowym spojrzeniem

patrzy na mnie ze splotów

swojej skóry zwiniętej.

Spośród wszystkich twych wdzięków

najwyżej uśmiech cenię,

którym płonąc ukrywasz

płomień samej siebie.

A chmury zamyślenia

przepływają przez ciebie

i burze przeciągają

w metalicznym twym ciele

jak powolny i łagodny

wąż wiszący na drzewie.

tłum. Jan Zych